Tahin bestaat in de basis uit één ingrediënt, sesamzaad. De zaadjes worden geroosterd of juist niet, afhankelijk van het type, en daarna fijngemalen tot een dikke, olieachtige pasta. Er zit geen suiker of zout in de puurste vorm, waardoor je zelf bepaalt hoe je het op smaak brengt. In de supermarkt vind je meestal lichte tahin, gemaakt van ongepelde zaadjes, en donkere tahin, met een sterkere smaak omdat het sesamzaad langer geroosterd is.
De textuur lijkt op pindakaas, al is tahin dunner en loopt het makkelijker uit. Bij het openen van een pot zie je vaak dat de olie zich heeft afgescheiden van de vaste stof. Even goed doorroeren voordat je het gebruikt, lost dat probleem meteen op.
Het productieproces is relatief eenvoudig, maar bepaalt wel het eindresultaat. Sesamzaad wordt eerst gewassen en soms geweekt, waarna de schil verwijderd kan worden voor een mildere smaak. Daarna volgt het roosteren, een stap die de meeste invloed heeft op de kleur en intensiteit van de tahin. Tot slot worden de zaadjes gemalen tot een gladde pasta, soms met een klein beetje neutrale olie erdoorheen voor een soepelere structuur.
Ambachtelijke producenten malen het sesamzaad vaak met een stenen molen, wat resulteert in een iets grovere, meer authentieke tahin. Grootschalige fabrikanten gebruiken meestal metalen molens, wat een gladdere pasta oplevert die langer houdbaar blijft.
De meeste mensen kennen tahin van hummus, en dat is niet voor niets. De pasta zorgt voor een romige structuur en een subtiele bitterheid die de zoetheid van kikkererwten in balans brengt. Maar tahin leent zich ook goed voor dressings, marinades en dipsauzen. Meng het met citroensap, knoflook en een scheutje water en je hebt binnen een paar minuten een saus die past bij gegrilde groenten, falafel of vlees.
Ook in bowls komt tahin goed tot zijn recht. Een lepel over rijst met geroosterde groenten en kikkererwten geeft direct meer smaak aan een simpel gerecht. Twijfel je hoeveel rijst je precies moet koken voor zo'n bowl, dan geeft dit artikel over hoeveel rijst per persoon daar een duidelijk antwoord op. Wie liever voor noedels kiest, kan denken aan een gerecht als pad thai met kip, waarbij een lepel tahin door de saus een interessante variatie geeft op de klassieke pindasaus.
Ook bij zoete toepassingen doet tahin het goed. In combinatie met honing en een snufje zeezout ontstaat een dipsaus voor fruit, en in bakrecepten kan tahin gedeeltelijk de boter vervangen voor een nootachtige ondertoon.
Tahin bevat relatief veel gezonde vetten, eiwitten en mineralen zoals calcium, ijzer en magnesium. Twee eetlepels leveren al een aardige hoeveelheid calcium, wat de pasta interessant maakt voor wie weinig zuivel eet. Het is wel calorierijk, dus een beetje gaat een lange weg. Voor de meeste toepassingen is een eetlepel of twee al voldoende om een gerecht van smaak te voorzien.
Een pot tahin blijft, mits ongeopend, lange tijd goed staan in de kast. Eenmaal geopend, bewaar je de pasta het beste in de koelkast, al blijft het bij kamertemperatuur ook nog wel een tijdje bruikbaar. Door de olie kan de pasta na verloop van tijd scheiden, maar dat is geen teken van bederf. Roer het geheel gewoon door voor gebruik en de tahin is weer klaar om in te zetten in je volgende gerecht.
Wil je tahin eens goed proeven, dan is dit recept een fijne start. De romige tahinsaus trekt over de warme, geroosterde bloemkool en zorgt voor een gerecht dat zowel als bijgerecht als hoofdgerecht werkt.
Ingrediënten (voor 2 personen)
Bereiding
