De gekrulde bladstructuur is het eerste wat opvalt, maar het verschil zit ook in de textuur na het koken. Savooiekool wordt zacht zonder meteen slap te worden, waardoor hij zich goed leent voor stoven, wokken of gewoon kort blancheren. Wie weleens spitskool heeft gebruikt, herkent misschien de vergelijkbare zachtheid, al is spitskool wat spitser van vorm en net iets zoeter van smaak. Beide kolen kun je vaak door elkaar vervangen in een recept, afhankelijk van wat je in huis hebt.
Een savooiekool recept hoeft niet ingewikkeld te zijn. De bladeren lenen zich prima voor een simpele stamppot, maar ook voor gevulde kool waarbij je de blaadjes gebruikt als omhulsel voor gehakt of rijst. Kort roerbakken met knoflook en spek geeft een snel bijgerecht, en in soep voegt savooiekool structuur toe zonder de andere smaken te overheersen. Twijfel je tussen kolen voor een Aziatisch gerecht, dan is Chinese kool een alternatief dat wat losser blijft na het bakken en minder uitgesproken smaakt.
In de koelkast blijft savooiekool, mits goed verpakt, makkelijk een week of twee goed. Snijd hem pas kort voor gebruik, dan blijft hij het langst vers en verliest hij minder vocht en voedingsstoffen. Voor het koken verwijder je de buitenste bladeren als die beschadigd zijn, en spoel je de rest goed af, want tussen de gekrulde structuur blijft weleens zand achter. Kook de kool niet te lang, anders verdwijnt de lichte bite waar savooiekool om bekend staat.
Savooiekool is een van die groenten die je makkelijk vaker op tafel zet zonder dat het saai wordt, juist omdat hij zich zo goed aanpast aan wat je verder kookt. Of je hem nu stooft, roerbakt of vult, hij blijft mild en veelzijdig genoeg om steeds een andere richting op te sturen. Zo wordt savooiekool niet zomaar een bijgerecht, maar een vaste waarde in de keuken.
