Alfalfa wordt gekweekt door het zaad een paar dagen te laten ontkiemen in een vochtige omgeving, zonder aarde. Na een dag of vijf tot zeven ontstaan de dunne, witte draadjes met een klein blaadje eraan, en dat is het moment waarop ze klaar zijn om te oogsten. De smaak is mild, een beetje nootachtig, met een vleugje bitterheid die doet denken aan jonge spruiten. Door die milde smaak werkt alfalfa vooral als aanvulling, niet als hoofdrolspeler.
Alfalfa wordt bijna altijd rauw gegeten, want verhitten haalt de crunch eruit en laat de kiemen slap worden. De kiemen passen goed op een boterham met kaas of hummus, maar ook door een salade met tomaat en komkommer. In sushi en poke bowls wordt alfalfa vaak gebruikt als lichte, frisse laag bovenop de andere ingrediënten. Hoe smaken samenwerken in een gerecht bepaalt uiteindelijk of alfalfa goed tot zijn recht komt, want te veel sterke smaken naast elkaar overstemmen al snel de subtiliteit van de kiemen.
Alfalfa wordt vaak in een adem genoemd met tuinkers, al verschillen de twee wel wat in smaak. Tuinkers heeft een pittiger, iets pepperige toon, terwijl alfalfa juist milder en zachter van smaak blijft. Beide kiemgroenten worden op een vergelijkbare manier gekweekt en gebruikt, maar wie liever een subtiele bite wil, kiest eerder voor alfalfa dan voor tuinkers.
Alfalfa is een kwetsbaar product en blijft maar een paar dagen goed in de koelkast. Bewaar de kiemen in een afgesloten bakje, het liefst met een stukje keukenpapier erbij om overtollig vocht op te vangen. Spoel de kiemen voor gebruik kort af onder koud water, en verwijder eventuele bruine of slappe stukjes, die smaken minder fris dan de rest.
Alfalfa laat zien dat niet elk ingrediënt groot hoeft te zijn om verschil te maken op een bord. De kiemen voegen net dat beetje frisheid en textuur toe waar veel gerechten baat bij hebben, zonder dat ze de andere smaken overstemmen. Zo blijft alfalfa een kiemgroente die je gemakkelijk toevoegt aan wat je toch al aan het maken bent.
Ingrediënten
Bereiding
